Het begint nu echt te kriebelen

Vandaag weer een dagje Duitse les gehad van de lieftallige docent met de naam die ik telkens vergeet. Tijdens de les lijkt het een beetje bij elkaar geraapte onderwerpen. Echter heeft het wel allemaal een samenhang. Dat merkte ik zojuist voor het eerst tijdens het eten koken. Het lukte mij om zonder Google translate de verpakking te lezen zodat ik het begreep. Dat geeft toch best wel een boost aan je ego en zelfvertrouwen.

Na de cursus zijn we op de metro gestapt richting het ziekenhuis. Het reizen valt gelukkig mee. Vanaf Bayerischer Platz is het maar een kleine 20 minuten naar Parchimer Allee. Daar kunnen we kiezen tussen 10 minuten lopen of 4 minuten met de bus. Vandaag hebben we gelopen om de omgeving te kunnen bekijken. Het ziekenhuis ligt duidelijk in een soort buitenwijk van Berlijn. Het is er aanzienlijk rustiger, meer open en veel minder flats. Dat geeft niet het gevoel alsof je midden in Berlijn zit maar juist in een rustig stadje.

Nu we bij het ziekenhuis zijn geweest en ik Duits steeds beter begin te begrijpen. Zeg begrijpen want ik kan het redelijk volgen met spraak en lezen. Maar mijn eigen spraak mag nog aan worden gewerkt. Ik heb er wel vertrouwen in dat mijn spraak goed gaat komen. Maar nu ik dat alles heb gedaan begint het echt te kriebelen. Ik heb er zoveel zin in dat het van mij morgen al mag beginnen. Jammer genoeg is dat niet de realiteit. Eerst nog deze week overleven en Koningsdag in Berlijn vieren. We hebben een Koningsdagfeest gevonden met bitterballen, frikandellen en jenever. Dus daar gaan we donderdag eens kijken met alle Nederlandse stagiaires. Al met al heb ik mijn draai dus goed gevonden en ben ik super gemotiveerd voor de aankomende periode.